• Justin Wevers

Tot hoever?

Het is 12 juni, ik ben weer terug, ik ben weer in de Dolomieten de bergen in het Noorden van Italië. Dit is het moment waar ik lang naar uit keek, 3 maanden om precies te zijn.

En toch voelt het niet meer hetzelfde en is het ook niet hetzelfde als ik me had voorgesteld. Het stadje is nog leeg, er zijn geen toeristen en er is ook nog weinig animo en bovenal, mijn eigen bedrijfssituatie is drastisch veranderd. Ik ben hier om keuzes te maken hoe verder, maar tot waar, tot hoever ga ik?

Terug in de tijd

Zoals voor veel anderen waren de afgelopen drie maanden een soort twilight zone. Voor mij mentaal best heel zwaar, met ups en downs. Waar ik dacht voluit in de voorbereiding te zitten van het seizoen en verder bouwen van mijn bedrijf kon ik deze maanden niets anders doen dan vanaf 1000 km afstand werken aan mijn website, de marketing, de foto’s. Ik ben gestart met een studie, ging iedere dag sporten en ondersteunde ik bevriende ondernemers die ook hun weg zochten in deze gekke tijd.

Toen de lockdown net een feit was had ik nog wel energie en bleef ik positief, in de volle overtuiging dat ik toch vast wel in april, nou vooruit eind april weer zou kunnen starten.

Maar je weet het net als ik, inmiddels is het geschiedenis maar het duurde tot begin Juni voor ik terug kon gaan naar Italië. Drie maanden terug in de tijd.

Naarmate de weken voorbijkropen en ik mijn tijd in Nederland zo goed mogelijk besteedde ontstonden er natuurlijk twijfels en realiseerde ik me dat dit niet zomaar iets was wat zich zou oplossen. Kan ik straks wel nog toeristen verwachten en kan ik überhaupt wel starten? Ieder bericht over Noord Italië , hoe onwaar soms ook, deed mijn hoop verder wegzakken. Zoveel negatieve communicatie, wil er nog wel een toerist naar Italië toe en hoe gaat de Italiaanse regering en bevolking er zelf mee om. De berichten die ik hoorde over de mensen in de regio waar ik mijn bedrijf heb waren aan de ene kant opbeurend, nauwelijks besmettingen, prachtig rustig en zin om te starten, tot we mogen de deur niet uit, we weten niet wat de regels straks worden en zo meer. Vertwijfeling, onduidelijkheid, zorg. Blijf dan maar eens optimistisch.

De grens over

Nu weet ik dat dat hoort bij de fases die je doormaakt als mensen in een dergelijke crisissituatie terecht komen, maar het voelde ook voor mij of ik alle kanten heen geslingerd werd. Ik had me toch wel voorbereid op een goed seizoen, was er helemaal klaar voor. Alle seinen stonden op groen. In maart had ik een nieuw tof appartement gevonden waar ik zelf zou gaan wonen en met de B&B op maar een kleine 300 meter zou ik echt een goede boterham kunnen verdienen. Met de activiteiten in de bergen en de animo voor hikes en trails zat het ook wel goed, ik had al een mooi aantal boekingen voor de komende maanden. Ik was echt blij met het huis, een eigen plek. Het is hier niet zo eenvoudig om iets voor het hele jaar te vinden, de prijzen zijn hoog omdat men in een paar maanden, juli en augustus, eigenlijk alles voor forse prijzen verhuurd en het niet zo nodig blijkt om de rest van het jaar ook te verhuren. In de zomermaanden trekken vele Italiaanse families naar de bergen, generatie op generatie en zoeken een mooi appartement om met de familie te verblijven. Daarom een gat in de markt als je als hostel/ B&B losse accommodaties verhuurd want die zijn er bijna niet. Ik zag het helemaal zitten, had interieur en spullen net uitgeladen, na weer een ritje Nederland- Italië, en de angst om het virus sloeg toe. De dag voor de officiële lockdown vertrok ik halsoverkop weer terug naar Nederland, om in ieder geval te zorgen dat ik op tijd in Oostenrijk was voor alles op slot zou gaan. Op de dag dat ik de grens over ging werden ze letterlijk en figuurlijk achter me gesloten. Ik was echt net op tijd.

De eerste tijd in Nederland pakte ik bij wijze van spreken mijn tas niet uit omdat ik dacht :” ik ga zo weer terug.” Mijn Italiaanse vriendin die in Malta woonde liet ook alles achter en vloog met een van de laatste vluchten naar Nederland. We hadden immers serieuze intenties om samen in Auronzo te wonen, die paar weken in Nederland waren dan een mooie tussenstap. Tijdelijk inhuizen bij mijn moeder voor een korte periode leek een goedkope en aantrekkelijke optie. Niet wetende dat het niet een paar maar vele weken zou duren.

Omdat het niet anders kan

Het werden 3 maanden, lange weken waarin we beiden niet meer wisten wat de toekomst zou gaan brengen. Weken waarin we in de dagen zochten naar een enigszins logische invulling om de moed erin te houden en te werken aan terug naar Italië.

Het was moeilijk voor haar, en voor mij. Dan merk je dat we elkaar nog niet lang kenden en eigenlijk alleen enthousiast hadden ge-LAT en gependeld tussen Noord Italië en Malta. Maar nu in de vreemde situatie waar we met elkaar in de wereld in beland waren werden we gedwongen om allerlei keuzes te maken. Dan zit je ineens wekenlang op een logeerkamer in het ouderlijk huis in Nederland terwijl je familie in Italië opgesloten zit in hun eigen huis. En je de taal onmachtig bent in Nederland in de lockdown situatie ook niet veel kunt doen. Zo gauw het mogelijk was heb ik haar met de auto gebracht naar München van waaruit ze een vlucht kon nemen naar Italië. Daar moest ze dan wel twee weken in quarantaine maar daarna zou ze ook zelf weer kans hebben om haar leven op te pakken. Even lucht en ruimte over en weer en voor mij ook extra push om me weer te focussen op de business en terug naar Italië. Immers het begon erop te lijken dat de grenzen weer open zouden gaan.

Dat gaf weer een lonkend perspectief hoewel ik me die afgelopen weken wel mentaal echt continue moest opladen en motiveren. Er zijn wat motivational quotes door mijn hoofd geschoten en ik gaf me zelf mentale kicks kom op “Just je kan het” en “maak er het beste van”. Ik boks graag, heb heel wat van de negatieve gedachtes kapotgeslagen en zo mijn energie weer opgeladen.

Ik kreeg steeds meer zin en energie om weer van start te gaan, kon bijna niet meer wachten, zal het dan toch? Wanneer mag het, kan ik.

3 juni, klaar voor de start

Het moment was daar, Italië gaat weer open, het leven start er weer en ik kon terug naar mijn huis. Ik had al maanden de sleutel maar had er nog geen nacht geslapen, nu zou ik hier eindelijk gaan wonen en ondertussen rustig starten met het in orde maken van de B&B. Natuurlijk hopende op nog een aantal boekingen voor de zomer, dan maar een minder jaar maar met een paar goede boekingen zou ik nog wat goed kunnen maken.

Mijn bedrijfsauto juichte me toe, de stickers Dolomites travel spiksplinternieuw. In februari had ik een tweede auto een kleine pittige 4x4 aangeschaft om daar in de bergen de zekerheid te hebben de gasten naar de tofste plekken en mooiste uitzichtpunten te kunnen brengen.

Het leek de beste investering, maar een paar weken later stond deze ook werkeloos naast de ander, en bleek het niet meer zo verstandig te zijn. Maar ja, ik wilde groeien, had een goed eerste jaar achter de rug en voldoende aanknopingspunten en mogelijkheden in het vooruitzicht dus de kost gaat voor de baat uit. Investeren moet je als ondernemer, en ik wilde mijn toekomstige gasten een nog betere ervaring geven. Ik weet dat ik dat kan, niet voor niets de Superhost status verdiend op AirBNB omdat alle 28 gasten die via hen hadden geboekt mij beloond hadden met de maximum 5 sterren. Gek hè dat ik dacht de wereld ligt voor me open. Tot de wereld zijn adem inhield, letterlijk en figuurlijk door het virus.

Stabiliseren

Alle ontwikkelingen en de tijd die inmiddels was verstreken maakten me wel realistisch. Een goed jaar zou het niet meer worden, een goed seizoen misschien nog wel. Dan maar geen groei maar wel stabilisatie, als ik er financieel uitkom is het goed.

Mijn auto zat vol met spullen, mijn hoofd en hart vol energie en moed. Ik was ervan overtuigt dat het zou gaan lukken. Ik wilde weer naar Italië, daar zijn, gasten verwelkomen en er weer leven.

Dinsdag 9 Juni plande ik om te vertrekken, een goede vriend zou meerijden zodat beide auto’s in Italië konden zijn. We hadden er lol om, mooie truien laten maken met het logo en klaar voor de bedrijfspromotie onderweg. Italy here we come.

Vanuit mijn nieuwe huis wilde ik de eerste dagen al rustig wat werk verrichten in de B&B. zodat de volledige verhuur sneller open zou kunnen gaan. En ik aan omzet zou kunnen pakken wat er te pakken viel. Mijn doel om van de B&B een klein hostel te maken, die droom hield ik in mijn hart, beloofde ik mijzelf. Ik wil een plek creëren waar internationale reizigers samen komen op een relaxte manier waar ze een riante kamer vinden om zich in terug te trekken na een lange dag in de bergen, en waar ze een gezamenlijke ruimte vinden. Waar ze in de morgen kunnen genieten van een verse espresso en een lekker ontbijtje verzorgt door mij. Aandacht en activiteit. Een plek om verhalen uit te wisselen, over passies en avonturen en door de hikes en fietstochten met mij als gids de bijzonder wereld te ontdekken. Die droom dat doel, daarvoor wilde ik weer naar Italië. Ook al wist ik dat ik dit jaar vooral nog moest proberen om voldoende geld te verdienen om als bedrijf voort te kunnen, het zou me toch dichterbij mijn doel brengen.

8 juni

Het is 8 Juni de dag voor vertrek, de auto’s zijn ingepakt. In de ochtend nog even sporten bij Dojo huigenbos, een sportschool gerund door 2 van mijn beste vrienden. Bij hen heb ik mijzelf de afgelopen periode nuttig gemaakt door achter de schermen te helpen, en met het geven van personal training en bootcamps buiten. Ook zij zochten naar andere mogelijkheden om hun klanten te bieden, met plezier heb ik me daar energiek voor ingezet. Ik rijd de 4x 4 naar de vriend die met me meerijdt, dan neem ik de trein terug naar Utrecht en rijden we morgen samen op. Zogezegd zo gedaan, ik zit net in de trein als mijn telefoon gaat.

Het is een bericht via facebook, van Federica de eigenaresse van mijn huis.

Beste Justin, het spijt ons enorm maar door de corona situatie in Noord Italië zijn wij genoodzaakt om ons tweede huis (mijn huurhuis ) direct te verkopen.

Wij weten dat dit een enorme klap voor jou en je bedrijf is maar financieel staan wij tegen de muur. Gelieve het huis deze week nog leeg te halen.

Ik zit de rest van de dag verslagen op de bank, wat nu? Gaan niet gaan. Zo kan ik geen omzet draaien, heb ik geen eigen plek, waar laat ik de spullen, hoe ga ik dit doen, wil ik dit wel. Duizend vragen, geen antwoorden.

Er is geen goede of beste keuze, ik besluit te gaan. En in Italië te besluiten hoe verder.

Tot hoe ver ga je als kleine ondernemer. Hoeveel mogelijkheid zie ik nog? Bedrijfseconomisch? Een no-brainer als er geen optie is om geld te verdienen en het kost alleen maar kan ik niet doorgaan. Geen stabilisatie maar stagnatie? Dat is niet een route die ik in wil. En wat zegt mijn gevoel? En ook wat vraagt het van mijzelf. Tot hoever wil IK gaan.

Ik zit in de Dolomieten, de bergen zijn hoog en prachtig, de omgeving ademt energie en toch ook weer niet, want de mogelijkheden die er lagen zijn er nu niet. Ik moet een keuze maken, dat weet ik.

Wordt vervolgd

53 views