In Contrast.

November 13, 2017

In Contrast

 

Ik wist dat het zo zou zijn en toch, mijn lijf doet zeer, ik ben moe, fysiek en ook een beetje in mijn hoofd.  Een soort van op zoek naar een nieuwe balans en naar vertrouwen. Vertrouwen in mijn fiets, mijn beste maatje op deze reis. Inmiddels gewend aan het harde zadel mede dankzij een enorme pot vaseline, maar wel met een extra reserveband mee want oh die beroerde wegen.  Zal ie het houden, zit er nu wel of niet een slag in het wiel? En vooral op zoek naar balans en vertrouwen In mijzelf want allemachtig, wat gaat er allemaal door me heen, en wat is het zwaar.

 

Inmiddels ben ik ruim 16 dagen onderweg, onderweg in een nieuwe episode van een nieuw bestaan, mijn keuze om het ‘normale leven’ los te laten, op de fiets te stappen en te gaan. Wat is het wennen.

Mijn leven speelde zich de laatste jaren af in de altijd bruisende stad Barcelona. Genietend van een extravert leven met een gave baan bij een internationaal bedrijf een uitstekend salaris en dus een leven met veel feesten, drank en eten in overvloed en altijd mensen om mij heen.

Het lijkt bijna onwerkelijk nu ik hier door de woeste leegten van Noord Spanje rijdt.

Wat een contrast. In de afgelopen dagen heb ik misschien 2 of 3 mensen echt gesproken. Uren, soms dagenlang kom ik niemand tegen en is er geen bebouwing te bekennen. In dit seizoen is bijna alles gesloten, lijken dorpjes bijna verlaten.

Zo’n 1100 kilometer op de teller en inmiddels vele koude nachten en eenzame momenten verder.

 

Ik worstel met mezelf, mijn fiets, mijn gedachten, mijn uitgangspunten en ook of ik nu dit ongemak ook wil delen. Ik wil schrijven, foto’s maken over wat ik zie en meemaak, maar ook over dit? Durf ik dat, bekennen niet alleen aan mijzelf maar ook aan de ander dat ook al kies ik voor dit leven de minpunten soms reuze zwaar vallen.  Ik wil dit toch zo graag, dus waarom anderen lastigvallen met wat het voor mij soms zo ongelooflijk zwaar maakt.

Ik trap de kilometers weg, vloek op mijn fiets en raak bijna ontmoedigd als ik weer moet afstappen omdat het op het zandpad strak omhoog echt niet lukt om te blijven zitten. Ik blijf mezelf bijna hardop toeschreeuwend aanmoedigen om door te gaan, nog 50km, nog 40 km nog een stukje, als je maar doortrapt de ene slag na de ander dan kom je er. De troosteloosheid trekt me soms bijna van de fiets, en kleurt de omgeving mee.

Van een leven met constant mensen om je heen, lekker weer, gezelligheid naar een bestaan waar je voor alle 100% op jezelf bent aangewezen.

 

 

Even een belletje, lang leve de telefoon, naar een van mijn beste vrienden, mijn twijfels durf ik wel met hem te delen.

Wat vind jij, vraag ik hem, ik wil het pure leven laten zien en delen, daar hoort dan toch ook bij dat het minder goed gaat of dat je als je het minder naar je zin hebt dat ook deelt? Tuurlijk zegt hij, juist doen. Ik twijfel nog; maar ik ben pas 16 dagen onderweg, wat moeten mensen dan wel niet van mij denken als ik nu al mijn zwakke momenten laat zien?

Dat is toch juist logisch, zegt hij, juist nu is het enorm zwaar. Je komt uit een bestaan met een warm huisje , tv, lekker bed, vrienden om je heen, een gereguleerd leven met werk en vrije tijd. Alles comfort.  En nu pats boem zit je in een keer in de kou, zijn het lange dagen die je zelf moet invullen. Fietsen in slecht weer, slechte wegen, slapen op een matje, in een klein tentje, eenzaam op verlaten kampeerplaatsen en soms geen supermarktje te vinden om fatsoenlijk eten te kopen. Hoe gek is het dat het juist nu zwaar is? Hoezeer je ook houd van deze levensstijl is juist die overgang toch wat het ook zo zwaar maakt in het begin? Het is als een soort reset van je leven, over 2- 3 maanden weet je niet beter, weet je lijf niet beter, maar nu man is het gewoon fucking zwaar. Get real man, verstop het niet, laat het zien.

 

 

Soms zijn het je vrienden of je familie die je even nodig hebt om te relativeren, om even weer te helpen kijken waar het nu eigenlijk over gaat en ook om te durven zien wat er mag zijn.

Want ja ik heb het best zwaar, soms heel zwaar.

 

Fysiek ging alles redelijk goed, 760 kilometers in de eerste 8 dagen. Dwars door het ruige Baskenland.  Een mooi resultaat maar een aanslag op mijn lichaam. De patella band van mijn linkerknie protesteert heftig, smeekt om rust, de enige manier om de hevige irritatie weer terug te dringen. Enorm vervelend want hoe graag ik ook wil fietsen die irritante pijn is constant daar. Natuurlijk gaat dat op den duur wel weg, maar is nu enorm vervelend. Maar een aantal dagen rust nemen in dit desolate land, ik wil liever nog even door.

 

Mijn grootste vijand zijn nu echter de kou en de eenzaamheid.

Ik vecht ertegen, kan het niet omarmen, nog niet. Het leven op een camping is voor mij misschien het fijnste wat er is, maar niet met nachten onder nul en veel regen en nattigheid. Ik kan moeilijk slapen en na een dag op de fiets je tentje opzetten in de kou is gewoon klote. En dan ook nog op de koude grond zitten om een hapje in elkaar te flansen op m’n kleine gasbrandertje, gewoon armoe. En dat lukt alleen als ik mazzel heb dat het niet regent anders gaat dat gewoon niet. Vanaf dat het donker is in je eentje in een koude tent in je slaapzak, je kunt t je wellicht voorstellen, de eenzaamheid kruipt met je mee naar binnen.

Dan snak ik naar een warme douche, een bed, hoe eenvoudig ook en een plekje waar ik even lekker kan zitten en bijkomen.

 

Zo starten in de herfstperiode en de winter voor de boeg leek Portugal en Spanje een mooi punt om te beginnen. Natuurlijk heb ik bedacht hoe het zou kunnen zijn in de bergen van het noorden, maar met enigszins optimistisch, opportunistisch wellicht, gemoed gewoon gestart en gedacht dat ga ik doen. En natuurlijk ga ik het doen. De keuze voor deze levensstijl betekent dat ik daar mijn weg weer in ga vinden, ik ook dit weer en misschien nog wel extremer zal moeten trotseren. Ik weet dat ik het kan, Nieuw-Zeeland in de herfst en winter heb ik ook gerond, dus dat gaat hier ook lukken. Maar het is wel even in komen.

 

En dan is er ook altijd dat heilig moeten, ik moet zoveel kilometer fietsen, ik moet de volgende dag daar zijn, ik moet zuinig zijn op mijn geld dus liever kamperen dan logeren. Al die moetjes zitten in mijn hoofd en fietsen met me mee en zo langzamerhand ontmoet ik ze een voor een. Eigenlijk ga ik met ze in gesprek en daarmee met mijzelf. En dan ontdek ik dat ik door steeds maar bezig te zijn met waar ik naar toe wil gewoon vergeet te genieten van waar ik ben. Uit de druk van de tijd en geregeldheid van het bestaan geef ik mijzelf nu weer allerlei druk en regels en moetjes mee. Op een goed moment kan ik smakelijk om mijzelf lachen, maar soms zit ik mezelf alleen maar in de weg. Pure life, ook en vooral voor mijzelf is dat nog een ontdekkingstocht. Dus here I am en here I go. Ontdekken, ervaren, beleven tot in alle vezels. That’s me, ik ben er in, ga er in en ga ervoor.

 

De momenten waarop ik de flow voel, de “Yeah, dit is het”, zijn er ook en die momenten komen weer. Nu is het vooral de ballen hebben als grote jongen om ook te durven erkennen dat het zwaar is en dat dat ook met mijzelf te maken heeft.

Ik wil dit, ik zoek de contrasten en verschillen in het leven, altijd gedaan en zal ik waarschijnlijk blijven doen. Daar hoort de beleving bij, de puurheid en ook de intense emoties. De woede, frustratie, het verdriet, de eenzaamheid, de vreugde en de verrukkelijke stilte en de liefde voor het leven en ook voor mijzelf. Mens in ontwikkeling, ontdekkingsreiziger, avonturier, fotograaf met oog voor eenvoud, mensen, panorama’s. Als fotograaf gebruik ik het contrast van het donker en het licht, dat maakt de plaatjes zoveel mooier. Ik neem me voor zo ook meer naar mijn dagen te kijken. In Contrast.

 

 

 

Just in travel for sure. Mijn reis is pas begonnen.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

October 16, 2018

October 8, 2018

June 7, 2018

May 4, 2018

April 23, 2018

March 30, 2018

February 11, 2018

February 11, 2018

Please reload