Mijn maatje

November 28, 2017

Mijn maatje,

 

Na de reiservaringen in Nieuw-Zeeland weet ik dat ik op zoek moet naar het juiste maatje. Het juiste maatje als in fiets. Een die me overal kan brengen en het een behoorlijk poosje met mij wil uithouden. En dat betekent een fiets die echt bij mij past, bij mijn postuur, ik neem wat kilo’s en lengte mee en dan moet er ook nog 40 kilo bagage op. Dat vraagt een stevig gestel.

Met het voornemen van de wereldafstand is helder dat ik mijn neiging om zuinig, te zuinig zijn, niet moet laten prevaleren boven kwaliteit. De uitdaging op zoek naar de juiste kwaliteit en acceptabele prijs.

Dus budget. 1000 euro, dat is dan toch wel het maximum, is dat te doen?

Betekent geen nieuwe fiets, althans daar koop je geen echte nieuwe tourbike voor, maar een goede tweedehands wellicht wel. Vind ik prima. Men adverteert met de onverwoestbaarheid van de fiets, dan moet ie toch wel een tweede leven aan kunnen en misschien is het juist wel lekker als ie al goed ingereden is. Ik praat mezelf moed in, dit moet lukken.

 

Dagen achter een stuk, wekenlang was ik te vinden achter de computer, google mijn beste hulp in de zoektocht naar informatie. Als een spons nam ik alle info in me op. Wat voor soort fiets, wat voor frame, een stalen frame of een aluminium? Ik werd van alle info niet veel wijzer, iedereen verkoopt zijn eigen voorkeur. Meningen te over. En toch ondertussen vorm je zo ook je eigen mening. Leukste is om ook de verhalen te lezen en de recensies. Kijkend naar mensen die ook kiezen voor een tijdlang leven op en met de fiets, hun ontberingen delen en ervaringen over hun best friend met 2 wielen.

Na enige tijd was het helder dat er een aantal merken voor mij tussenuit springen, te weten Santos, Koga, Avaghon en VSF Fahrradmanufaktur.

Nou die laatste viel voor mij toch al weer snel af. Ik moest er niet aan denken dat iedere keer als iemand me vraagt: “zeg op wat voor fiets rijd jij eigenlijk?”  Ik die naam steeds zou moeten uitspreken. VSF Fahrradmanufaktur… juist ja. Mooie fiets, niet voor mij

 

 

Dus terug naar 3 merken en echt overwegen en dingen naast elkaar leggen.

De Koga en Santos zijn van Nederlandse origine, wat het voor mij als Nederlander natuurlijk toch meespeelt, leuk om trots te zijn op iets van jouw origine en land. Zo werkt het wel voor mij. Ik wil mijn verhalen vertellen en dan is het mooi om dat ook mee te nemen. Ons Nederlandse fietslandje als exportproduct.

De Avaghon is een prachtig merk met enorm sterke fietsen waar ik zeker erg in geïnteresseerd was. Het was echter bijzonder moeilijk om hier een goede tweedehands fiets in te vinden. De nieuwe fietsen van dit merk waren voor mij simpelweg te duur hetzelfde gold eigenlijk ook voor de Idworx, vergat m bijna te noemen. Ook een prachtige degelijke fiets en toch ook simpelweg te duur.

Het is ook typisch Hollands toch, prijs en kwaliteit in balans. Dus hield ik de Dutch pride over de Santos en de Koga.

 

Koga is een betaalbaardere fiets in vergelijking met de Santos en heeft schitterende oude stalen uitvoeringen. Een fiets om verliefd op te worden.

Nu ik wist welke merken ik naar wilde kijken betekende het natuurlijk ook op zoek naar de juiste maat. En voor beiden gold, nieuw te duur dus op zoek naar tweedehands. Oftewel een hele zoektocht naar de juiste maat en ook leeftijd/kwaliteit in deze twee merken.

In Nieuw-Zeeland gunde ik mijzelf eigenlijk geen budget en kocht ik al snel de goedkoopste fiets die voor me stond. Het leek me een toffe fiets, mooi prijsje, ik reed er even een rondje op en was eruit ja hoor prima, perfect ding. 

Meten, passen en rekenen? Ho maar, gewoon opstappen even zo’n klein proefrondje fietsen en ja hoor prima deze wordt het. Ik kan er nu nog smakelijk om lachen. Ik liet het zadel iets hoger zetten, kocht er een setje tassen bij en let’s go, gaan met die banaan. Komt ook omdat ik niet van de poespas ben. Allemaal leuk en aardig hoor al die nieuwe technieken en het perfect aanmeten van je fiets. Helemaal niet pas is onhandig, maar fietsen gaat vooral over

" Als je trapt , kom je vooruit"

 

 

 

Via internet had ik uitgevogeld welke frame-maat ik zou moeten hebben en nam al snel aan dat ergens 57/60 wel zou moeten voldoen. Begrijp me goed, in Nederland stap je als je dit wilt weten een goede rijwielspeciaalzaak in en is dat meten een fluitje van een cent. Ik woonde echter nog steeds in Barcelona en daar is de fiets een ander fenomeen. Misschien als ik wat gezocht had, maar vanaf mijn appartementje was de online highway mijn zoekkanaal.

 

Met de stoute schoenen aan heb ik contact gelegd met de eigenaar van het bedrijf en merk Santos. Zou hij open staan voor een sponsordeal, ik op een fiets van hen de wereld in, zij extra marketing van en via mij. Dat klinkt toch erg verlokkelijk, een nieuwe op maat gemaakte Santos fiets garandeert je zeker voor 5 tot 10 jaar fiets plezier zonder grote problemen en daar had ik best wel zin in.

Maar er zaten voor mij toch wat haken en ogen aan, zo moet je eerst een deel willen investeren en aan bepaalde voorwaarden blijven voldoen. Terecht hoor, snap dat een dergelijk bedrijf niet zomaar met de eerste de beste enthousiaste fietser in zee gaat en dat het werkt als je zelf ook mede investeert. Belangrijkste voor mij was en is dat ik zelf mijn eigen draai wil geven aan mijn nieuwe levensstijl en daaraan vanuit alle vrijheid wil werken. Dan voelen afspraken met anderen gelijk als een soort beklemming. Dan liever op mijn manier op een tweedehands en eerst bewijzen wat ik kan en in huis heb. Aan mijzelf en zo ook aan de anderen.

Ik heb vriendelijk bedankt voor het aanbod, leuk contact en was na deze kennismaking wel helemaal overtuigd en om, het moet en zal een Santos worden.

Een goede tweedehands want nieuw blijft dan nog even een droom, nu nog onbetaalbaar voor mij.

 

 

Marktplaats werd mijn beste vriend, we kletsten soms wel een uur of 5 per dag. Bieden hier bieden daar, “beste verkoper voor 700,00 kom ik hem nu ophalen, nee het minimum is 1200,00 het is een weinig gebruikte fiets”  enzovoort enzovoort zo ging het dagen door.

Ik ben niet voor niets salesmanager en natuurlijk probeer ik een slaatje te slaan uit het aanbod wetend ook dat iedere euro die ik in de zak zou houden ik goed zou kunnen gebruiken tijdens de reis. Toch was ik me er terdege van bewust dat ik bij een goede optie niet te moeilijk moest doen en snel een keuze moest durven maken. En zo vaak als je denkt komt het ooit nog tot een deal liep ik onverwacht tegen een Santos aan, in Nederland, een travelmaster 2.8. een model wat ik al langer op het oog had.

De fiets stond te koop bij Allizi Bikes in Bussum. Daar werd ik blij van een gespecialiseerde fietsenwinkel met goede recensies, dat vond ik een win win. Al mijn kennis van de fiets komt toch uit de theorie en betrouwbaar kopen is dan wel heel plezierig.

Na wat mail contact over en weer kreeg ik van Allizi de eerste koopoptie.

 

Dan merk je dat er veel markt is voor goede fietsen, die koopoptie kon maar even duren.  En ik was nog gewoon aan het werk in Barcelona, dan is Bussum toch wel een heel stukje weg. Gelukkig ging hij er mee akkoord dat ik in het eerste weekend van september als ik toch in Nederland zou zijn in verband met het huwelijk van een vriend van vroeger, kon komen kijken. Optie tot zaterdagmiddag. Het ging nog bijna mis.

Met mijn moeder ben ik die dag in allerlei fietsenwinkels gaan kijken wat zij te bieden hebben en vooral ook veel informatie over de Santos of een alternatief. Better safe than sorry, gewoon nog een laatste check of de Santos nu echt de beste keuze is voor het type reis wat ik wil gaan ondernemen. Mijn keus werd eigenlijk overal bevestigd, dat voelde lekker. Het moest echt een Santos worden.

Net voor het sluiten, de eigenaar had me nog een keer gemaild en zelfs gebeld omdat er al andere gegadigden die middag wilden komen kijken, stapte ik de winkel in Bussum binnen. Net op tijd.
De fiets stond voor mij klaar en ik wist het direct dit is hem. Ik ontmoette Hubert de eigenaar en al snel stonden we vol passie te praten over het aankomende avontuur.

Fijn om in zo’n ambiance te zijn, een professionele zaak, mooie spullen en kwaliteit materialen en toch niet te veel posh en vooral een heel enthousiaste en duidelijk ervaren eigenaar. Het leek wel alsof hij zelf even enthousiast was als ik. Echt geïnteresseerd, goede vragen en mooie voorbeelden en ervaringen delend van andere lange afstandsfietsers die hij kent. Dit gaf voor mij de doorslag dat dit niet alleen de fiets was maar vooral ook het juiste adres om de fiets te kopen. Niet alleen voor de verkoop ook voor vragen over het onderhoud en tijdens de reis eventueel op afstand mogelijk om onderdelen te bestellen en te laten versturen. Oftewel een extra als je professional op de achtergrond hebt in de zorg voor de fiets. Helemaal top.

Ik koos een mooi en goed setje Ortlieb tassen voor op de fiets, gewoon kwaliteit, geen gezeur, dat verdient zich terug. Een nieuwe steun op het stuur en zo was de fiets eigenlijk al zo goed als klaar om van start te gaan.

 

Ik zou bijna vergeten dat ik nog even terug moest naar Barcelona om, slight detail, mijn baan nog op te zeggen en mijn huisje op te leveren. Had zin om gelijk van start te gaan maar dat hoorde er nog tussen. Focus was de belangrijkste zaken in voorbereiding gereed, dan ook klaar om het leven waar ik in ben achter me te laten.

Zo gezegd, zo gedaan, Hubert van Allizi bikes belooft de laatste dingen aan te passen als ik nog in Barcelona ben en zorgt dat de fiets tiptop is en klaar voor de start als ik weer in NL kom om de fiets op te halen. Ik heb er geen grootse aanpassingen aan laten doen, omtrent hoogte bijvoorbeeld of het zadel. Vind het eigenlijk allemaal gedoe.

Ik geloof heilig dat na een tijd je lichaam zichzelf aanpast en je gewend raakt aan de fiets en dat blijkt inmiddels ook. Deze Santos gaat met mij op pad, mijn beste maatje voor als het goed is een lange tijd.

 

Ik heb overigens nooit op een op maat gemaakte fiets gefietst, wie weet misschien gun ik het mezelf ooit. En is die ervaring er een die ik dan graag met jullie deel. Daarvoor heb ik nu nog wat andere dingen te doorleven denk ik en zijn mijn uitgangspunten nu andere.

Ik vergelijk het een beetje met toen ik mijn eerste autootje kocht. Ik reed jarenlang trots in een oude Ford Escort, een auto waar veel mensen van dachten wat een oude barrel maar voor mij was de auto perfect. Niet te duur, zeg maar zeer betaalbaar en oerdegelijk en weet je hij deed alles wat ik nodig had en waar een auto voor bedoeld is. Startte altijd, nooit gedoe en als je erin zit zie je de buitenkant toch niet.

 

Ik vind er wat van, dat mag duidelijk zijn, dat iedereen tegenwoordig maar kiest voor doorontwikkelde producten waardoor we ons lichaam “lui” lijken te maken en minder uitdagen waardoor we eigenlijk steeds softer lijken te worden. Kijk ook maar eens naar onze weerstand, we reageren in extremo op de kleinste onvolkomenheid omdat we alles zo steriel maken.

Het is een genot dat we in een werelddeel leven waar alles zo verzorgd is maar maakt dat ons weerbaarder? Ik denk van niet, niet alleen fysiek, ook geestelijk, alle goedbedoelde therapieën, medicijnen, aanpak, het gaat uiteindelijk om goed luisteren naar je eigen lijf en leren omgaan met verschillende omstandigheden. Ik geloof dat ons lichaam zich kan sterken en wennen aan hardere omstandigheden. Dat vraag mentaliteit, mentaal doorzetten en dat is vaak het zwaarste punt. Daar ligt wel de omslag. Of je nu zoals ik kiest voor een leven met en op de fiets of kiest voor een leven in de zakelijke wereld, mentaal sterken gebeurd ook door je bewust te zijn van hoe je dit kunt bereiken en zelf aan kunt werken. En dat je lijf je hierbij belangrijke signalen geeft staat als een paal boven water wat mij betreft.

 

Alweer bijna 4 weken en route..

Terwijl ik dit schrijf zit ik heerlijk in een kleine cabin gelegen in de omgeving van Marco de Cavannes in Noord Portugal.

Buiten regent het hard, dikke druppels vallen op het dunne dak van de cabin wat de sfeer binnen net nog wat verhoogd. Lekker binnen, het moede lijf wat rust gunnen. Op de achtergrond een rustig muziekje door mijn fijne mobiele speaker. Mijn maatje mag ook even bijkomen, even ontdaan van de zware tassen en mijzelf. We beginnen aan elkaar te wennen. Op naar de volgende kilometers.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

October 16, 2018

October 8, 2018

June 7, 2018

May 4, 2018

April 23, 2018

March 30, 2018

February 11, 2018

February 11, 2018

Please reload