ontwikkelen & groeien

October 8, 2018

Ontwikkelen

 

Ik zit op het vliegveld in Bari, in Puglia in Oost Italië, een tussenstop van 16 uur.

De stilte van de nacht door komen op een bankje in de hal, waar de privacy is geborgd door leuningen tussen de stoelen maar als je dan zo’n nacht ook wat wilt slapen je je in allerlei bochten wringt en hangt. Een nacht om in alle rust de afgelopen periode eens te overdenken. Want wat een contrasten weer en wat was die periode een soort van rollercoaster. Een half jaar, het is voorbij gevlogen.

 

Het was ergens in april dat ik na een lange tocht belandde op het kleine eiland Elba. Na bijna 7000 kilometer op mijn Santos-bike, letterlijk en figuurlijk, fysiek en emotioneel, over bergen en door dalen van Noord Spanje, Portugal, Spanje, Frankrijk, Italië was daar ineens Elba. Ik schreef er eerder over, een andere fietser tipte me en zei, fiets de eilanden, niet persé de kust. Die zijn prachtig. En zo las ik ineens ook over Elba en over Elba travels. Lang leve internet, contact gelegd, ik zou naar en op Elba fietsen en eens kennis maken daar. Ik kocht een kaartje in Piombino, fiets in het ruim en met de kop in de wind vertrok ik naar een eiland waarvan ik toen nog niet wist dat ik er zo lang zo blijven.  Ergens gebeurt er al iets als je van de kust van Italië wegvaart, de zee op, je voelt het. Het is een bijzondere plek, in heel veel opzichten en voor mij een plek waar ik mezelf nog weer meer heb leren kennen. Het is grappig toch dat je soms denkt, nou weet ik het en dit is het en dan word je vervolgens toch weer met wat anders geconfronteerd. Interessant hoor leven.

 

Op Elba startte ik bij Elba Travels en werd al ik al snel de locatie manager voor dit mega toffe bedrijf. Van Nederlandse origine, gespecialiseerd in vakanties verzorgen met een sportieve insteek.

Dan merk je wat zo’n baan inhoud zowel in de start van het seizoen als het seizoen zelf. Het betekent dag in dag uit vroeg op, laat naar bed, mensen om je heen, zorgen, entertainen, regelen. De afgelopen 5 maanden werd ik eigenlijk geleefd. Dat geeft weinig ruimte en tijd voor je eigen emoties en reflecties. Natuurlijk staat continue de gast op een en dat 24/7. Een ervaring en een zeer mooie en hoewel het best lekker is om ook niet altijd maar te puzzelen en na te denken was dit bijna het andere uiterste en raak je daarin bijna jezelf kwijt.

 

En dat betekent voor mij dat als er dan ruimte komt dat het lijkt of alles er dan ineens allemaal tegelijk uit moet. Als een soort eruptie. Elba heeft geen vulkaan, maar ik was er bijna een. De vermoeidheid, de emoties, de gedachten een stortvloed niet te stuiten en dan heb je natuurlijk geen tijd om dat allemaal gelijk aan te pakken en op te lossen.

Ik besloot een week de Dolomieten in te gaan. Tijd om alleen te zijn, .

en na te denken, dingen te relativeren en vooruit te kijken. Niet te ver maar toch wel een beetje. Want het seizoen liep op zijn einde, de tenten worden ingepakt en “winter is coming”. En wat ga ik dan doen?

Ik blijf het lastig vinden, wil me aan de ene kant niet vastleggen en toch weer een periode van “vrijheid” instappen zonder doel is het voor mij ook niet. De emoties kwamen weer, de gedachten waren niet allemaal positief verre van zelfs om heel eerlijk te zijn.

Ik voelde me eigenlijk mega ongelukkig, wat ik vervolgens weer heel vervelend vond. Ik had daar eigenlijk geen directe verklaring voor, was het vermoeidheid? Wat het een opstapeling van de afgelopen periode met gevoelens en gedachten?

Misschien een mix van beiden

Mis ik mijn ex vriendin, ben ik nog niet over haar heen?

Wil ik nog verder fietsen?

Waar ga ik straks heen?

Wil ik niet voor nu toch wat meer vastigheid? Kortom een zee van vragen en nog geen antwoorden. Emoties die er bij kwamen kijken, ik ging het gevecht aan, en vervolgens rustig de dingen benaderen een voor een , ze plaatsen, doorleven, herschikken. `De Dolomieten en de tochten die ik daar heb gemaakt waren de perfecte manier om het van me af te lopen. Ik schrijf er vast nog eens over, wat een avontuur.

Oplossen van de vragen, tja dat is een ander verhaal. En eigenlijk is het natuurlijk ook zo dat je alles niet direct hoeft op te lossen. Het helpt wel als je vanuit die momenten van even stilstaan wel weer vooruitgaat. Blijf niet hangen dat was wat ik mezelf vooral duidelijk maakte. Lopen en klimmen daar in de Dolomieten was dan ook de perfecte metafoor en manier om in beweging te komen en te blijven. Je moet wel, geen keuze.  Ook ik vind natuurlijk niet direct antwoorden op al mijn emoties en vragen, maar als ik erin blijf hangen doe ik mezelf geen goed. Het blijft iets bijzonders, emoties negeren werkt niet, en beseffen dat de emoties niet jezelf zijn is ook belangrijk. Vooral om uiteindelijk te kunnen plaatsen wat de onderliggende vragen zijn die je bezighouden.

Dan is zo’n blog als dit gemaakt op een vliegveld in het zuiden van Italië het bewijs.

Ik ben weer in beweging, op weg naar nieuwe horizonnen. En ook al neem ik een stuk van die puzzels met me mee, ik weet dat ik nu na dat half jaar knoerthard werken even tijd nodig heb om los te komen, te ontspannen en de ruimte te geven om van daaruit weer door te gaan.

 

Ik vlieg naar Kreta, het bekende Griekse eiland.

Hier ga ik voorlopig even lekker relaxen en mezelf weer in een nieuwe energie krijgen.

Lekker sporten, gezond eten en nieuwe sociale contacten zullen mij zeker weer goed doen.

Half Oktober reis ik door naar Azië beginnend in mijn geliefde Thailand. Ik ga hier een maand lang een hardcore boks-kamp volgen.

5 uur per dag trainen met een uitgebalanceerd dieet en de mogelijkheid om ook de mind te trainen. Ik ben heel benieuwd, ik merk dat ik die fysieke uitdagingen nodig heb en die me ook helpen om mijn geest te versterken.

Dit betekent dus dat ik The beast , mijn fiets voorlopig ook even rust gun. Hij is toe aan een flinke opknapbeurt, en hoe lastig ik de keuze ook vond, het voelt nu goed. Dan is hij straks weer klaar voor nieuwe reizen. Voor nu laat ik het fietsen even voor wat het is. Meer dan 10.000 wereldkilometers op de teller. Best heel ok, die 40.000 hoeven niet achter elkaar, ik mag zelf bepalen wat en wanneer. Moest ik ook wel even over nadenken, maar zo is het echt.

Ik zit nu naast een rugzak, alleen handbagage , eigenlijk alles wat ik nu nog in bezit heb. Zelfs nog minder dan ik en mijn fiets destijds, gewoon wat nodig is een paar onderbroeken, sokken, sportbroeken, gewone broek en shirt en wat toiletgerei en een boek. Simpel eigenlijk.

 

Ik heb een single ticket geboekt, dus een volledig open toekomst, geen idee wat ik precies voor de boeg heb en dat voelt goed. Ook wel spannend en dat wil ik ook.

 

Wie weet wat er weer op mijn pad komt. Een paar jaar geleden had ik je voor gek verklaard dat ik in 1 jaar een half jaar zou bikkelen op de fiets en vervolgens een half jaar zou werken op in de reisbranche op een van de mooiste eilanden van Europa.

Ik ben in deze tijd ook gaan beseffen dat ik misschien toch best ambitieus ben en ik dat gewoon ook leuk vind. Ik heb toch misschien weer de drang  om een uitdagende positie aan te nemen en daar weer de focus te kunnen leggen op mooie resultaten. Ik merkte ook op Elba dat als ik ergens werk ik ook wil organiseren, managen, resultaten wil halen. Niet zomaar wat doen, echt ergens voor gaan. Een voorwaarde is wel dat het wel iets is wat bij me moet passen, of te wel waar ik passie voor heb. Op Elba heb ik kunnen doen wat ik altijd al eens wilde en misschien stap ik straks wel weer in zo’n rol of begin ik ooit een eigen bedrijf en ga zo mooie reizen en trails en avonturen organiseren, of… wie weet. Alle ervaringen die ik op doe gebruik ik weer merk ik en dat is waardevol.

 

Het voor elkaar krijgen om echt stabiele inkomsten te generen tijdens het fietsen is me niet gelukt. Dat betekende ook dat het ook wel nodig was om een periode te werken. Heb ik daarom gefaald? Voor mijn eigen gevoel in ieder geval niet want het was gewoon weer een fantastisch leerzaam jaar, ik heb het op mijn eigen manier gedaan. Ervaringen, belevenissen, ik wil er wel over schrijven en foto’s maken en delen, maar in het keurslijf van afspraken met partijen die je willen volgen en sponsoren wilde ik (nog) niet. Niet persé eenvoudiger, veel onzekerder en toch wel meer het pure, het eigen waar ik voor wil gaan.

De winter maanden zwoegend op de fiets door Portugal , Spanje & Frankrijk zal ik nooit meer vergeten en zeker dat het fietsen een enorme passie blijft van mij. Ik ga niet weer kiezen voor zo’n lange periode zo alleen zijn, die eenzame fietser, dat is toch wel heel erg afzien, die wil ik op die manier niet meer zijn. Natuurlijk deed ik het zelf met mijn mini-budget, tentje en eigen routes, maar zo wil het niet meer doen. En toch wie zei het ook alweer? “Je gaat het pas zien als je het doorhebt” … het is zo. Het gaat over ontwikkelen, ontdekken en groeien.

Groeien is soms pijnlijk, ont-wikkelen een proces. Soms wat meer de hard-way, soms lekker soepel, alsof je steeds de wind mee hebt.

In de digitale wereld weten we bijna niet meer wat ont-wikkelen was bij bijvoorbeeld foto’s, maar dat is best een mooie metafoor. Je schiet een plaatje, veel plaatjes en dan ont-wikkel je ze en zie je wat het beeld echt is. Soms is het leven net zo, ook in onze digitaliserende wereld, je schiet veel plaatjes, in het echt op je telefoon, je camera en in je hoofd en soms moet je weer even ontwikkelen om te kijken wat er echt in zit en wat dat je zegt. Dat geeft weer dat je groeit, dat je beweegt, en geeft ook weer basis voor volgende stappen. Nou ik zit er middenin. Ik kies ervoor.

 

Safe travels,

 

Justin

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

October 16, 2018

October 8, 2018

June 7, 2018

May 4, 2018

April 23, 2018

March 30, 2018

February 11, 2018

February 11, 2018

Please reload