De maatstaf van succes?


De laatste tijd ben ik veel bezig met de maatstaf van succes dan vooral kijkend naar succes in relatie tot werk.

Wat is de maatstaf van succes in onze maatschappij?

Vaak gaat dit gepaard met werk en salaris.

We noemen iemand al snel succesvol als deze persoon een hoog salaris heeft en een hoge functie.

Waarbij gelijk helder is dat hoog iets is met verhouding ten opzichte van. De maatstaf, of te wel je neemt elkaar de maat op salaris en de ene functie is kennelijk meer waard dan de andere.

Uit eigen ervaring en om mij heen zie en hoor ik steeds meer dat mensen bereid zijn om soms wel tot 50 a 60 uur per week te werken voor een hoger salaris.

En vaak ook nog eens in een functie of in een sector waar niet eens daadwerkelijk hun passie ligt.

Dit alles doen ze om in de maatstaf of op de ladder van succes te komen en dan het liefst natuurlijk zo hoog mogelijk. Ook die ladder zegt weer dat het kennelijk belangrijk is om de ladder op te klimmen.

Ik vraag mij af, wat maakt dan dat salaris daadwerkelijk voor verschil?

Wat is het wat dat hogere salaris je daadwerkelijk gaat geven?



Probeer dit eens te beantwoorden aan de hand van het verhaal van Pietro:

Pietro is 29 en is key-accountmanager bij een groot softwarebedrijf. Pietro maakt met gemak dagen van 08:00 tot 19:00 en als je hierbij optelt dat hij om 07:30 van huis weggaat naar zijn werk of een klant en om 19:30 terug is, is hij zo bijna 12 uur per dag kwijt aan zijn werk. Dan doet hij s avonds vaak ook nog wat, zijn schema voor de volgende dag, nog het uitwerken van een verslag of de offerte. Hoewel hij graag sport komt het er eigenlijk niet van doordeweeks, en heeft hij met zichzelf afgesproken dat hij dat in weekend dan doet. Het is ook logisch zo zegt hij zelf, met een werkweek van ruim 60 uur, lukt het niet. Pietro is vooral trots op zijn salaris, hij verdient maandelijks inclusief de bonus ruim 5.000 euro netto, veel meer dan zijn oud studiegenoten.

Vrijdag na de volle werkweek is Pietro uitgeblust en zo besteed hij meestal zijn vrijdagavond languit zappend op de bank. Eerst plande hij dan juist een avondje uit met zijn vrienden, maar daar heeft hij eigenlijk de puf niet voor.

Het liefst zit Pietro zoveel mogelijk op zijn racefiets en als de wind stevig waait is hij te vinden op zee ,op zijn kitesurf wel te verstaan. Maar steeds vaker staat zijn fiets wekenlang stil en eerlijk is eerlijk ook zijn kite-surf gear ligt al een tijdje ongebruikt achter in de auto. Om een uurtje te gaan vind hij niet fijn en het lukt maar niet om er weer eens een dag voor vrij te maken.

In het weekend lukte het hem soms om het in te plannen, maar steeds vaker gaat ook het weekend op aan de dagelijkse dingen die in de week blijven liggen, denk aan de was of boodschappen doen. En als er een moment is besteed hij dat dan toch ook graag met vrienden en vind hij ook dat hij af en toe zijn neus moet laten zien bij zijn ouders Zijn weekenden zijn onbewust een soort overloop geworden van de week, zodat hij zijn werkweek beter kan laten verlopen Het wordt minder en minder een eigen in te vullen moment.

Op zondagavond doet Pietro eigenlijk altijd al diverse voorbereidende zaken voor zijn team voor de komende week.

Pietro spaart een flink bedrag per maand, dit doet hij zodat in de toekomst meer geld te besteden heeft.

Pietro gaat 2 keer per jaar een week op vakantie, tijdens deze week is hij niet te beroerd om geld uit te geven en geniet hij ook daadwerkelijk zoveel mogelijk en heeft hij veelal tijd om lekker te gaan fietsen en te kitesurfen. Iedere keer als Pietro op vakantie is beseft hij wel des te meer hoe weinig hij daadwerkelijk zijn passies en hobby’s kan doen. Want zijn eigenlijke passie is lekker fysiek bezig zijn en veel met anderen samen doen, maar ja dat past nu niet zo goed in combinatie met zijn werk.

Als je dit leest, kan jij jezelf erin terugvinden?

Of wat zegt je eerste gevoel?

Wat raad jij Pietro aan?


Recente berichten